Pam

Ik had het Ouijabord voor me op de koffie tafel gelegd en zat er op mijn knieën voor. Ik was er helemaal enthousiast over. Het was echt een ding wat we veel deden toen we klein waren. Wat tegen de wijzer duwen en dan gillen dat het spookte in huis. Het was geweldig. En nu had ik het ding weer terug gevonden. Ik wachtte totdat Phoenix tegenover me zat en legde mijn vingers op de wijzer. Phoenix volgde mijn voorbeeld. “Wat is er nu echt gebeurd met je baantje?” vroeg Phoenix terwijl ze wat afwezig naar het bord keek. Ik zuchtte even. “Ik heb misschien wel een klein beetje van de slagroom bus gesnoept.” Zei ik maar. Phoenix keek me meteen streng aan. “Bedoel je met een klein beetje gesnoept dat je de zo’n beetje de hele bus hebt leeg ‘gesnoept’?” vroeg ze streng. Ik keek naar het bord en duwde de wijzer naar de Y. Daarna naar de E en ten slotte naar de S. “Volgens mij geeft het bord al antwoord.” Zei Phoenix en ze rolde even met haar ogen. “Ik ben echt een mislukkeling.” Mompelde ik terwijl ik de wijzer naar random plekken duwde. “Je bent geen mislukking!” zei Phoenix meteen, zoals ze altijd deed. “Je bent geweldig. Je moet alleen nog je talenten ontdekken en leren hoe je die zo goed mogelijk kunt benutten.” Zei ze met haar altijd aanwezige wijsheid. Ze haalde haar vingers van de wijzer en stond op. “Ik maak wat warme chocolademelk voor je.” Zei ze en ze gaf me even een aai over mijn bol. “Met slagroom?” zei ik met een ondeugende grijns. “Volgens mij heb jij al genoeg slagroom gegeten vandaag.” Zei Phoenix droog en ze liep naar de keuken. Ik legde mijn vingers weer op de wijzer en staarde glazig voor me uit. Waarom was het soms zo moeilijk om je verantwoordelijk te gedragen. Waarom was volwassen worden zo lastig.. Plotseling bewogen mijn vingers en ik richtte mijn blik geschokt op het bord. De wijzer wees naar de letter ‘A’. “What the..” mompelde ik, maar ze gleden alweer verder. “Phoenix!” riep ik een beetje in paniek. Wat was dit? Hij ging naar de ‘T’ en ik haalde mijn handen er snel vanaf. “Wat is er?” vroeg Phoenix toen ze de hoek om kwam. “De wijzer! Hij bewoog uit zichzelf! Ik zweer het!” zei ik een beetje in paniek. Phoenix trok een wenkbrauw op. “Pam, kom op. Doe niet zo kinderachtig.” Zei ze en ik zag hoe ze een blik wierp op de wijzer, die nu weer gewoon stil en levenloos op het bord lag. “Phoenix, ik heb nog even nagedacht en wat gerekend. Ik denk dat het inderdaad wel moet lukken, als we een beetje bezuinigen op de tuin.” Zei Payton, die net de trap af kwam lopen met een notitie boekje in haar hand en een pen in haar mond. Phoenix draaide zich naar haar om, en zei iets tegen haar wat ik niet helemaal mee kreeg. De wijzer was ondertussen namelijk naar het midden van het bord geschoven en daarna weer snel naar de ‘T’ terwijl ik het helemaal niet had aangeraakt! "Hij bewoog weer!” zei ik met een schelle stem. “Pam, stel je niet aan. Hij ligt al de hele tijd op dezelfde plaats.” Zei Phoenix. “Pam, je duwde dat ding altijd zelf.” Zei Payton met een geïrriteerde stem. Maar nu bewoog de wijzer naar de ‘I’ en Phoenix had het nu toch echt gezien. “Dat zag je! Toch? Toch?!” zei ik tegen Phoenix die met open mond keek. “Ja.. Ik.. Ik denk het wel..” zei ze een beetje twijfelend. Payton kwam dichterbij staan en nu bewoog de wijzer zich naar de ‘C’. Daar bleef het roerloos liggen. Ik greep een stuk papier van dichtbij en een pen en schreef de letters die ik net gezien had achter elkaar. Attic, stond er. Ik hield het briefje omhoog.