Tom

Uiteindelijk na langs het mortuarium langs te zijn geweest ging ik snel met Rider mijn motor halen. Vervolgens naar huis. Douchen. Opnieuw in dat stijve pak en dan maar op de ouderwetse manier getuigen zoeken namelijk langs de buren. Rider nam het ene huis en ging die kant van de weg langs en ik nam de overburen en die kant van de straat. De vrouw tegenover vertelde me dat deze jonge vrouw rond eind twintig niet vaak buiten kwam en al helemaal niet naar buurtfeestjes ging en dat ze daarom ook niet zo geliefd was. Wat ik raar vond. Als je er niet bent hoe kunnen mensen je dan niet aardig vinden maar ik nam gewoon de aantekeningen en gaf mijn eigen mening er niet aan. Ik bedankte haar en liep het huis uit. Zo die vrouw was wel van mijn leeftijd geweest maar toen we haar in het mortuarium zagen leek ze er uit te zien alsof het niet raar was dat ze was overleden ondanks het feit dat ze was vermoord. Maar zo ging ik verder en ik kreeg een beetje het zelfde antwoord. Ze zonderde zich af. Hoewel sommige mensen vertelden dat ze wel aardig was en dat ze zich vooral inzette voor goede doelen en de kinderen hielp met oversteken en dat soort dingen. Uiteindelijk liep ik de trap op van een van de wat oudere huizen in deze straat. Het leek me een geweldig huis om van binnen te bekijken. Eens wat anders dan mijn kleine lelijke apartementje. Het was een mooi ouderwets ding dus en toen ik aanbelde bekeek ik geïnteresseerd het glas-in-lood raam. Als ik me goed herinner stond dit ding er al toen ik hier nog woonde. Jaren geleden. Nou ja jaren. Ik had hier een jaar gestudeerd? Toen ben ik over gestapt naar de school in New York. Dat kon zo geregeld worden en die school stond beter aangegeven. Allemaal geregeld dus. En opzich had ik San Francisco niet echt gemist. Niet dat ik het erg vond om terug te zijn New York was gewoon niet te vergelijken met San Francisco. Er werd maar niet open gedaan. Maar toen ik net nog een keer op de bel had gedrukt hoorde ik een licht geïrriteerde stem. 'Jaja!' Nou wie weet kwam ik niet gelegen. Als ik maar niets kreeg van iemand in een handdoek of zo. Was ook zo ongemakkelijk. Een jonge vrouw opende de deur en haar gezicht kwam me bekend voor. Maar opeens begon er een lampje te branden. Een heel duidelijk beeld van deze vrouw van jaren geleden verscheen voor me. 'Payton Halliwell?'

Pam

Ik zorgde snel dat mijn haar in model zat ik gooide wat make-up op mijn gezicht. Ik deed een broek aan met een paar gaten erin en een T-shirt dat maar over een schouder hing. Een paar afgetrapte Vans maakten alles compleet. Ik wilde naar buiten, de stad in. Als we dan toch krachten hadden gekregen, dan wilde ik dat wel eens gaan uitvinden. "Zo, Phee. Ik ben klaar." zei ik toen ik beneden was aangekomen. "Oh. Ja. Laten we gaan dan." zei Phoenix. Ze ging even met haar ogen langs mijn outfit maar zei er verder niks over. We liepen samen naar buiten, naar Phoenix landrover. Ik begon haar tegen beter weten in te vertellen over Melinda Warren. Over welke krachten ze had gehad en alles wat er in The Book Of Shadows had gestaan. Phoenix antwoordde niet terwijl ik aan het vertellen was. Ik wist zelf ook wel dat ze dit helemaal niet wilde horen. "De drie krachten die ze had waren Telekineses, Time Freezing en Premonition. En als er drie vrouwen geboren zouden worden met die krachten, zouden ze heel erg krachtig zijn. En ze zouden The Charmed Ones zijn." besloot ik mijn verhaal. Op dat moment reden we de parkeerplaats van Enchanted op. "Goed. We zijn er." zei Phoenix compleet overbodig. Ik zuchtte even en ik stapte uit de auto. Het gebouw zag er nog een beetje donker en kil uit, maar dat zou vast wel goed komen. "Wow. Het ziet er echt al goed uit!" zei ik enthousiast toen we binnen waren gekomen. Phoenix glunderde. "Ik weet het! Ze is bijna klaar!" Ze leek helemaal in haar nopjes met wat ze zag. Ik liep naar het podium en ging erop zitten. Vanaf daar had ik zicht over alles wat er gebeurde in de club. Phoenix ging naast me zitten. "Mooi hè?" zei ze met een zelfvoldane zucht. Ik knikte. De bouwvakkers waren al bezig en waren een neon bord met 'Enchanted' aan het ophangen. Phoenix keek er nogal dromerig naar. Opeens liep er een bouwvakker tegen de later aan waar de andere bouwvakker op stond om het bord op te hangen. De ladder wiebelde en de bouwvakker en het bord vielen. Phoenix slaakte een gil en stak haar handen op. Het volgende moment was erg raar. Alles hing stil. De bouwvakker hing stil in de lucht en het bord was ook bewegingloos. Niemand bewoog meer. Ik keek met open mond toe.

Phoenix

Ik was nog steeds ontzettend moe. En dan ook nog dat gedoe met dat we plots heksen zouden zijn. Het klonk niet logisch. Het was ook niet logisch. Het bestond helemaal niet. Payton had helemaal gelijk. Het was gewoon onzin. Een versje dat een van onze voorouders had gemaakt in de middeleeuwen omdat mensen toen in hekserij geloofden. Onzin dus. Ik nam een hap van mijn toast en vervolgens een slok koffie. Ik stond op. Pam keek me hoopvol aan. 'Ik geloof er ook niet zo in hoor.' mompelde ik maar. 'Maar het Ouija bord bewoog ook uit zichzelf je hebt het zelf gezien.' Hier had ik natuurlijk geen weerwoord op maar dan nog. Geesten bijvoorbeeld en hekserij was heel wat anders. Met dat ik dat tegen mezelf zei twijfelde ik er wel heel erg aan. 'Pam ik heb hier nu even geen tijd voor. Leg dat boek maar weg.' En Pam sjokte vervolgens de keuken uit. Ik had spijt dat ik niet zo enthousiast kon zijn als haar maar ik vond het maar niks. Ik wilde er liever ook niet echt iets mee te maken hebben. Ik nam nog een slok van mijn koffie en stond opnieuw op en liep naar de telefoon die aan de keukenmuur hing. Ik zou die klusjesman maar eens bellen. Ik keek op de klok. Half negen. Dan moesten ze toch open zijn? Ik toetste het nummer in dat ik gisteren nog had opgezocht en wachtte tot de telefoon over ging. Het leek wel aardig lang te duren. 'San Francisco Bay ect.' 'Goedemorgen met Phoenix Halliwell.' En zo regelde ik de klusjesman. Hij zou vanmiddag langs komen. Dat kwam mooi uit want dan kon ik nu nog even snel langs Enchanted. 'Nou ik ga even langs Enchanted.' 'Oh oh oh! Mag ik mee?' Ik keek haar verbaast aan. 'Wat? Ik wil het ook wel eens zien!' 'Goed goed maar schiet wel op ik wil nu weg eigenlijk.' Ze had haar pyjama immers nog aan. 'Goed ik ga heel snel!' en Pam stoof de trap op terwijl ik beneden bleef wachten. Ik pakte mijn bord en kopje en die van Payton en ging maar even afwassen.

Payton

Ik was de volgende dag al vroeg wakker. Ik had vandaag geen school, en zelfs geen coschappen, maar ik was toch van plan naar de bibliotheek te gaan. Het zou niet heel erg lang meer duren voordat de tentamens begonnen en ik wilde goed voorbereid zijn. Ik stond in de keuken een stuk toast met boter te besmeren, toen Phoenix binnenkwam. "Goedemorgen." zei ze. Haar ogen stonden nog erg slaperig. "Toast?" vroeg ik terwijl ik nog een boterham in de broodrooster stopte. Phoenix knikte slaperig en ging op de keukentafel zitten. "Lekker geslapen?" vroeg ik terwijl ik haar een stuk toast met jam overhandigde. "Nee. Eerlijk gezegd niet. Ik heb misschien even geslapen, maar na twaalven werd ik wakker en kon ik niet meer in slaap komen." zei Phoenix. Ik fronste mijn wenkbrauwen even. "Ik werd ook net na twaalven wakker.." mompelde ik. "Oh eindelijk! Jullie zijn wakker!" riep opeens een stem vanuit de deuropening. Ik keek om en zag Pam in de deuropening staan. "En dat zegt mevrouwtje ik-kom-normaal-gesproken-niet-voor-elven-mijn-bed-uit." mompelde ik. "Luister. Ik ben gister op zolder geweest." zei Pam. Nu pas zag ik dat ze een groot en dik boek in haar handen had. "Je bent op zolder geweest? Maar we konden die deur met geen mogelijkheid open krijgen.." zei Phoenix verbaasd. "Ja. De deur ging opeens open. Maar daar gaat het niet om! Ik vond dit boek en toen heb ik een spreuk voor gelezen en-" "Wacht. Je hebt wat gedaan?" Ik trok een wenkbrauw op. "Ik heb een spreuk voorgelezen." zei Pam ongeduldig. "Pam! Wat is dat voor boek!" zei Phoenix. Ze was opgestaan en stond nu naast de keukentafel. "Jongens! Luister nou! In dat boek staat dat we heksen zijn!" zei Pam. Er was geen touw aan vast te knopen. "Pam. Geef dat boek eens hier." zei ik en ik pakte het boek uit haar handen en legde het op het aanrecht. Phoenix kwam naast me staan en ik sloeg het boek open. Ik begon de tekst op de eerste pagina vluchtig door te lezen. "Dit is hekserij." mompelde ik. "En dat heb je hardop voorgelezen?" vroeg Phoenix aan Pam. Haar gezicht stond niet zo vrolijk. "Nou.. Ja.. Ik dacht dat het niet zoveel kwaad kon. Maar er staat in dat onze overoveroveroveroveroverovergrootmoeder ofzoiets Melinda Warren heette. En zij was een heks en had drie krachten-" "Pam. Stop. Dit is gewoon een oud boek met een paar rijmpjes erin. Hekserij bestaat niet." zei ik en ik klapte het boek demonstratief dicht. "Zo. Er is niks veranderd. We zijn niet opeens heksen geworden doordat Pam een rijmpje voor las uit een oud boek. Dat is gewoon belachelijk." zei ik en ik liep de keuken uit. "Ik ga naar de bibliotheek. Ik zie jullie vanmiddag wel weer."

Tom

'Nana.' katten wie had die beesten uit gevonden dacht ik toen Nana met haar ruwe tong als schuurpapier over mijn wang ging. 'Moet je?' Het was vast midden in de nacht. Ik opende een oog en moest even kort beseffen wat ik hoorde. Ik schoot overeind en hoorde Nana boos naar me blazen. 'Sorry.' Ik gooide de dekens van me af en zocht naar mijn telefoon die hier ergens moest liggen. 'Verdomme! Verdomme!' Waar had ik dat ding gisteren heen gegooid. 'Gevonden!' Hij lag dus tussen de kussens van de bank. 'McKingly?' 'Tom, Flynn hier.' 'Ah Rider.' 'Noodgeval Tom in Golden Gate Avenue.' Ik was ondertussen al bezig mijn broek onhandig aan te trekken terwijl ik de telefoon tussen mijn oor en schouder had geklemd. Ik zou wel douchen als ik thuis kwam. 'Aha. Dan kom ik daar zo snel mogelijk heen.' Ik kon nu toch niet te veel informatie opvragen. Die zou ik hem zo wel vragen. Flynn was mijn partner. Uiteindelijk gooide ik de telefoon op bed samen met mijn t-shirt, waste mijn gezicht in de badkamer. Trok een schoon overhemd aan. Mijn jas. En pakte nog snel een ontbijtdrank ding dat in mijn koelkast stond. Ik was bijna mijn appartement uitgelopen toen Nana luid begon te protesteren. Ik sloeg de deur weer dicht draaide me om verving haar eten en drinken en gaf haar een kus. 'Ben zo terug.' En ik haastte me vervolgens wel de deur uit om die trappen af te lopen terwijl ik mijn helm op deed en vast maakte. Beneden in de garage van het appartementen complex stond mijn zwarte kawaski. Ik gooide mijn been over het zadel en ging zitten, startte dat ding en reed snel richting die Golden Gate Avenue. Het was vroeg en dat was een ding dat me tegen zat. Betekende file. Veel getoeter en lawaai. Nou ja dat was ik wel gewend van New York. Vandaar dat ik mijn motor rijbewijs ook had gehaald. Dan kon ik overal mooi tussendoor. Uiteindelijk wat een hele poos leek zag ik dat de straat was afgesloten waar ik kwam. Ik parkeerde dat ding zo ver mogelijk naar de linten toe. Stapte af, gooide mijn helm onder het zadel en sloot dat ding af. Ik haalde mijn badge uit mijn borstzak, liet die zien en stapte vervolgens netjes onder het lint door. 'Daar ben je.' hoorde ik niet veel later. 'File.' mompelde ik. En we liepen het huis in. Toen ik rond keek was het eerste wat me weer op viel de geur. Het rook er naar verbrand hout, lavendel. En toen ik de kamer in kwam waar het lichaam had gelegen zag ik een altaar. Alweer. We liepen weer naar buiten. Ik wilde het heksen idee niet weer ophalen. Flynn werd daar nooit zo blij van en hij vond het onzin. We reden samen in zijn auto naar het mortuarium om het lichaam te bekijken. Ik haalde het doek van haar hoofd. 'Zeg ik dacht dat je zei dat ze mijn leeftijd was maar ik wil me niet heel beledigd voelen maar deze vrouw lijkt wel zestig. 'Niks over dat heksen gedoe Tommie.' Maar ook Flynn was verbaast.

Pam

Ik wachtte een paar minuten toen Phoenix naar boven was gelopen en stond toen op. Ik ging zien wat er op zolder was, of mijn zussen dat nou leuk vonden of niet. Ik liep eerst naar mijn kamer toe en deed mijn pyjama aan. Daar wachtte ik nog een paar minuten. Ik wilde niet dat Phoenix en Payton wakker zouden worden. Ik liep zachtjes de zoldertrap op en bleef voor de deur staan. "Oké geheim. Ik ga je nu ontrafelen, of je dat nou leuk vind of niet." zei ik zachtjes en ik legde mijn hand op de deurkruk. Ik duwde hem naar beneden en leunde vol spanning tegen de deur. Er zat geen beweging in. Ik fronste mijn wenkbrauwen en duwde nog een keer harder tegen de deur. "Ga toch open, stom ding!" siste ik en ik probeerde zo goed mogelijk de deur open te krijgen. Na een paar minuten zuchtte ik diep en draaide ik me om. "Jammer hoor." mompelde ik en ik begon de trap weer af te lopen. Plotseling hoorde ik een zacht en onheilspellend gekraak achter me en draaide ik me langzaam om. De deur was open gezwaaid. "Oké. Goedkope horrorfilm dit." mompelde ik en ik bleef even staan. Het was natuurlijk ontzettend dom om nu de zolder op te gaan. Toch won mijn nieuwsgierigheid het van mijn verstand en begon ik naar de open deur te lopen. Ik duwde hem verder open en kreeg verschillende spinnenwebben in mijn gezicht. Ik veegde ze weg en liep de zolder op. Het was er een enorme rotzooi. Er stonden oude meubels en allemaal dozen. Oude schilderijen, lampenkappen en een leger aan spinnen maakten het helemaal compleet. Het licht van de maan scheen door het raam, precies op een oude kist. Mijn blik werd er naartoe getrokken en ik liep er langzaam heen. De kist ging gemakkelijk open toen ik het probeerde en het enige dat erin lag was een oud, groot en vooral dik boek. Ik pakte het eruit en ging op een andere kist zitten. Ik legde het boek op mijn schoot en veegde er een beetje overheen. 'The Book Of Shadows' stond erop geschreven. Ik vond dit best vermakelijk en ik klapte het boek voorzichtig open. Ik was bang dat het elk moment uit elkaar kon vallen, want het zag er ongelofelijk oud uit. De pagina's waren erg rijk versierd. Er stonden woorden op de eerste pagina. Het leek wel een spreuk.

'Hear now the words of the witches, the secrets we hid in the night

The oldest of gods are invoked here, the great work of magic is sought

In this night and in this hour, I call upon the ancient power

Bring the power to we sisters three

We want the power, give us the power.'

Ik had de spreuk zachtjes voorgelezen. Het was heel raar, want nu ik klaar was voelde ik een raar gevoel door mijn lichaam stromen. Alsof er plotseling iets was veranderd. Iets vreemds was gebeurd. Ik sloeg de bladzijde om en begon te lezen. Het boek interesseerde me. Het was erg spannend, maar aan de andere kant toch ook heel vertrouwd. Ik bleef de hele nacht lezen.

Phoenix

Ik kon het niet geloven. Ik wist nu wel zeker dat Pam niet had gelogen over dat, dat ding zelf had bewogen. Ik had de wijzer duidelijk zien bewegen en toen Payton en ik dichterbij liepen ging hij ook duidelijk naar de c. Wat had het gespeld. Ik keek naar Pam die het woord had opgeschreven en het briefje voor ons hield. 'Ha.' zei Payton. 'Die zit dus op slot. Heb je niks aan.' 'Ik heb het niet geschreven!' 'Rustig rustig.' sprong ik zoals gewoonlijk tussen beide. 'Sorry Pam maar de zolder deur is op slot. We krijgen het niet open. Daarbij weet ik niet of het een slim idee is om naar de zolder te gaan. Volgens mij spookt het daar en ik wil niet weten wie dan zogenaamd die wijzer heeft geduwd.' 'Misschien was het mam.' Ik zag Payton boos kijkend toen Pam alleen al het woord mam liet vallen. Met een kille stem wende ze zich weer tot mij. 'Bel morgen die klusjesman maar. Het moet kunnen als we maar zuiniger aan doen.' Ze draaide zich om. 'Ik ga naar bed.' En ze liep met toch best harde stappen de trap op dat ik haar tot de bovenste kon horen en ze sloeg haar deur dicht. 'Oeps?' Ik keek naar Pam. Payton was gevoelig als het om mam ging. Ik ook daar niet van maar ik zou niet zo boos reageren. Eerder.. verdrietig. Pam ook, voor haar was het zo gemeen dat ze mam nooit had leren kennen. 'Ga je mee naar zolder?' Ondanks dat ik toch lichtelijk nieuwsgierig was, was ik nog banger voor de zolder dan ooit. Ik schudde mijn hoofd. 'Na ah mij niet gezien. Ik wil nog langer leven dan vandaag. En ik moet er morgen vroeg uit.' Dat was niet waar maar ik deed het wel. Ik kon toch niet goed slapen. Ik was standaard om 8 uur wakker of zo. Daarbij moest ik de klusjesman bellen en ik moest ook zorgen voor een poster met de Goo Goo Dolls. Ik had nog veel te doen. Ik gaf Pam een kus op haar wang. 'Welterusten.' En ik draaide me om. 'Houd je niet te veel bezig met de zolder en dat Oujia bord.' zei ik nog terwijl ik naar de trap liep. Ik bedacht me dat als we moesten bezuinigen ik ook niet meer uitgebreid mocht koken. Ook dat nog. Nou ja dat moest dan maar voor een periode.

Pam

Ik had het Ouijabord voor me op de koffie tafel gelegd en zat er op mijn knieën voor. Ik was er helemaal enthousiast over. Het was echt een ding wat we veel deden toen we klein waren. Wat tegen de wijzer duwen en dan gillen dat het spookte in huis. Het was geweldig. En nu had ik het ding weer terug gevonden. Ik wachtte totdat Phoenix tegenover me zat en legde mijn vingers op de wijzer. Phoenix volgde mijn voorbeeld. “Wat is er nu echt gebeurd met je baantje?” vroeg Phoenix terwijl ze wat afwezig naar het bord keek. Ik zuchtte even. “Ik heb misschien wel een klein beetje van de slagroom bus gesnoept.” Zei ik maar. Phoenix keek me meteen streng aan. “Bedoel je met een klein beetje gesnoept dat je de zo’n beetje de hele bus hebt leeg ‘gesnoept’?” vroeg ze streng. Ik keek naar het bord en duwde de wijzer naar de Y. Daarna naar de E en ten slotte naar de S. “Volgens mij geeft het bord al antwoord.” Zei Phoenix en ze rolde even met haar ogen. “Ik ben echt een mislukkeling.” Mompelde ik terwijl ik de wijzer naar random plekken duwde. “Je bent geen mislukking!” zei Phoenix meteen, zoals ze altijd deed. “Je bent geweldig. Je moet alleen nog je talenten ontdekken en leren hoe je die zo goed mogelijk kunt benutten.” Zei ze met haar altijd aanwezige wijsheid. Ze haalde haar vingers van de wijzer en stond op. “Ik maak wat warme chocolademelk voor je.” Zei ze en ze gaf me even een aai over mijn bol. “Met slagroom?” zei ik met een ondeugende grijns. “Volgens mij heb jij al genoeg slagroom gegeten vandaag.” Zei Phoenix droog en ze liep naar de keuken. Ik legde mijn vingers weer op de wijzer en staarde glazig voor me uit. Waarom was het soms zo moeilijk om je verantwoordelijk te gedragen. Waarom was volwassen worden zo lastig.. Plotseling bewogen mijn vingers en ik richtte mijn blik geschokt op het bord. De wijzer wees naar de letter ‘A’. “What the..” mompelde ik, maar ze gleden alweer verder. “Phoenix!” riep ik een beetje in paniek. Wat was dit? Hij ging naar de ‘T’ en ik haalde mijn handen er snel vanaf. “Wat is er?” vroeg Phoenix toen ze de hoek om kwam. “De wijzer! Hij bewoog uit zichzelf! Ik zweer het!” zei ik een beetje in paniek. Phoenix trok een wenkbrauw op. “Pam, kom op. Doe niet zo kinderachtig.” Zei ze en ik zag hoe ze een blik wierp op de wijzer, die nu weer gewoon stil en levenloos op het bord lag. “Phoenix, ik heb nog even nagedacht en wat gerekend. Ik denk dat het inderdaad wel moet lukken, als we een beetje bezuinigen op de tuin.” Zei Payton, die net de trap af kwam lopen met een notitie boekje in haar hand en een pen in haar mond. Phoenix draaide zich naar haar om, en zei iets tegen haar wat ik niet helemaal mee kreeg. De wijzer was ondertussen namelijk naar het midden van het bord geschoven en daarna weer snel naar de ‘T’ terwijl ik het helemaal niet had aangeraakt! "Hij bewoog weer!” zei ik met een schelle stem. “Pam, stel je niet aan. Hij ligt al de hele tijd op dezelfde plaats.” Zei Phoenix. “Pam, je duwde dat ding altijd zelf.” Zei Payton met een geïrriteerde stem. Maar nu bewoog de wijzer naar de ‘I’ en Phoenix had het nu toch echt gezien. “Dat zag je! Toch? Toch?!” zei ik tegen Phoenix die met open mond keek. “Ja.. Ik.. Ik denk het wel..” zei ze een beetje twijfelend. Payton kwam dichterbij staan en nu bewoog de wijzer zich naar de ‘C’. Daar bleef het roerloos liggen. Ik greep een stuk papier van dichtbij en een pen en schreef de letters die ik net gezien had achter elkaar. Attic, stond er. Ik hield het briefje omhoog.

Phoenix

Payton ging vroeg naar bed wat ik eigenlijk ontzettend jammer vond. Ik wilde haar ook het goede nieuws vertellen. Het idee dat we dan in ieder geval genoeg geld konden opbrengen om een timmerman of iets in die trant in te schakelen voor ons huis. Enchanted was namelijk bijna klaar. Nog een dag misschien nog een extra dag en het was klaar. Dan moest ik het natuurlijk nog inrichten en een band regelen maar ik wist al precies hoe ik het wilde hebben dus dat kon niet al te lang duren nam ik aan. Pam zwaaide met haar hand voor mijn gezicht. 'Waar denk je aan?' Ik schrok een beetje op van haar omdat ik dit niet zag aankomen. 'Oh euh.. Enchanted.' gaf ik eerlijk toe. 'Het is bijna klaar.' 'Awesome!' Ik glimlachte naar Pam, ik kon het tenminste iemand vertellen. 'Wil je samen film kijken of zo?' Ik schudde mijn hoofd nou nee niet echt zin in. 'Oh ik weet wat!' Pam sprong op en ging het zoeken. 'Ik ga nog even naar Payton.' riep ik maar naar haar toe. Ik liep de trap op. Geen flauw idee wat ze aan het doen was en klopte bij Payton aan. 'Ik ben het.' 'Binnen.' Toen ik haar kamer in kwam leek ze echt moe. Ik wilde het niet toegeven toen Pam het zei maar het was niet echt te ontkennen. 'Je ziet er echt moe uit.' Payton mompelde iets onverstaanbaars vast omdat Pam het eerder had gezegd. 'Ik wilde nog wat zeggen over die klusjesman.' Payton keek me aan. 'Enchanted is bijna klaar. Dus als we nu al een klusjesman aanschaffen kunnen we de achterstand zo in halen.' Payton keek me aan met een moeilijk gezicht. 'Phoe.' Ze zuchtte en ik begon me opeens heel erg zorgen te maken. 'Ik wil je droom niet verpesten maar wie weet loopt Enchanted wel helemaal niet goed.' Ze had me wel beledigd. Ik had het perfecte plan al helemaal uitgedacht en ik belde elke dag met de manager van die oh zo bekende band in San Francisco. Die zouden optreden op de opening van Enchanted. Ik zou morgen de posters uitwerken. 'Ja dat weet ik heus wel maar of dat denken of dat dit dak op mijn hoofd valt. Ik bel morgen een klusjesman of je het nou leuk vind of niet.' En zonder verder nog wat te zeggen liep ik haar kamer maar uit. Toen ik beneden kwam was mijn boze gevoel alweer over. 'Kijk.' Ik keek geschrokken naar dat ding dat Pam vast had. 'Een Oujia bord? Waar heb je die vandaan.' 'Gevonden in de kelder. Kom je?' Ik knikte maar. Dat ding werkte toch niet. Pam duwde altijd dat ding zelf.

Payton

Ik had mijn eten ondertussen op en had mijn bril op het aanrecht gelegd. Ik deed mijn ogen even dicht en trok aan het elastiekje dat mijn haren bij elkaar hield. Het viel in een gladde, zwarte massa over mijn schouders heen. 'Hm. Ik zal kijken wat we nog over hebben, al vrees ik dat het niet zoveel zal zijn. Maar we zullen zien.' zei ik. Ik had zelf ook donders goed door dat het huis opgeknapt moest worden. Het werd bijna levensgevaarlijk. Ik was al een paar keer bijna geëlektrocuteerd door de broodrooster. 'Ik ga er morgen meteen mee bezig. Vrije dag enzo. En nu ga ik naar bed. Ik ben doodop.' 'Bedoel je met naar bed gaan dat je gaat slapen of dat je weer het bed gaat delen met je boeken.' 'Pam!' zei Phoenix geschrokken. Ik keek haar verward aan. 'Pardon?' zei ik terwijl ik mijn wenkbrauwen samentrok. Pam zuchtte even. 'Wat ik bedoel te zeggen is dat je de laatste tijd wel erg veel in die boeken van je zit, Payton. Dat je jezelf er een beetje onder wegcijfert. Je slaapt de laatste tijd nauwelijks, en sorry hoor, maar je ziet er niet uit. Wanneer was de laatste keer dat je zelfs maar mascara hebt aangeraakt?' zei ze. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Hoe durfde ze wel niet! Ze woonde hier nog maar sinds twee dagen. Toch moest ik toegeven dat ze wel een beetje gelijk had. Ik sliep niet veel meer en ik had dan ook grote wallen onder mijn ogen. 'Pam, ik denk dat ik heel goed voor mezelf kan zorgen, dankje.' zei ik kil en ik liep al richting de trap. 'Ik ben niet de enige die het vind hoor! Ik had het er nog met Phoenix over.' 'Pam!' hoorde ik Phoenix weer geschokt zeggen. Ik draaide me om. 'Oh. Is dat zo. Dus jullie praten achter mijn rug om over mij. Wat fijn om dat te weten. Nou, ik ga naar mijn kamer en ik ga SLAPEN. Weltrusten.' Ik draaide me weer om naar de trap en zette een voet op de eerste tree. 'Heb je dit niet nodig?' Weer Pam. Ik wilde dat ze haar mond zou gaan houden. Ik draaide me om en zag dat ze mijn bril vast had. 'Anders kun je niet lezen.' zei ze er met een opgetrokken wenkbrauw bij. Ik liep boos naar haar toe en griste de bril uit haar handen. 'Nou moet je eens goed naar me luisteren, Pamela. Ik weet dat je nu weer in dit huis woont, maar dat betekent niet dat je, je gelijk overal mee moet bemoeien. Phoenix en ik hadden het prima voor je hier kwam. En zo kunnen we dat ook houden. Alleen moet je, je niet gaan bemoeien met de dingen die ik doe. Ik weet prima wat goed voor me is, dankje.' Ik liep met de bril in mijn handen de trap op en ging meteen de badkamer in. Ik draaide deur op slot en staarde kwaad in de spiegel. Ik schrok van het gezicht dat naar me terug keek. Het was een moe en afgetobd gezicht. Een gezicht waar al lichte rimpels in verschenen. Rimpels die me nog nooit waren opgevallen. Ik legde mijn handen op mijn gezicht en voelde hoe droog mijn huid eigenlijk was. Pam had gelijk gehad. Ik was niet goed bezig. Ik draaide vermoeid de deur weer van het slot en liep naar mijn eigen kamer. Ik liet me op het bed vallen. Het was alleen zo moeilijk om naar haar te luisteren.. Ze was zo onverantwoordelijk..

Phoenix

Toen ik daar uiteindelijk aan kwam liet ik me niet nog een keer weg sturen door die bouwvakker. Ik vertelde hem ook even dat ik niet aangesproken wilde worden met mevrouwtje. Het was immers mijn club. Uiteindelijk gingen ze rond zes uur allemaal weg. Enchanted was al een heel eind. Met een beetje geluk waren ze volgende week klaar. En dan was Enchanted helemaal van mij. Ik klom op het podium. Eigenlijk moest ik al terug naar huis. Koken. Ze konden toch ook wel een pizza halen voor deze keer. Of even wachten. Ik liep naar de plek waar de microfoon zou komen te staan. 'Dames en heren. Welkom bij de opening van Enchanted.' fluisterde ik. Hardop praten was zo dom. Zelfs al was er niemand. 'Ik hoop dat dit een van de beste clubs gaat worden van San Francisco.' Uiteindelijk met veel pijn en moeite liep ik de trap op naar boven om Enchanted te gaan verlaten. Deze keer deed ik de deur op slot. Ik liep terug naar de auto en reed maar naar huis. Wat best lang duurde omdat het toch vrij druk was op de weg. Thuis aangekomen zag ik Payton haar auto en Pam haar fiets. Ik pakte de zak met boodschappen uit de kofferbak en liep naar de deur die ik onhandig met mijn elleboog opende. 'Ben thuis?' Ik kreeg eerst geen reactie. Ze hadden elkaar toch niet bewusteloos geslagen. 'Phoenix!' Gelukkig Pam reageerde. Ik zag mijn zussen in de deuropening van de keuken verschijnen. 'Leven jullie nog?' vroeg ik met een lach toen ik hun kant op liep en de boodschappen op de eettafel zette. 'Ja we waren al begonnen met eten sorry.' 'Eten?' Ik keek licht beledigd. Payton kon helemaal niet koken. En als de keuken helemaal vies was ging ik gillen. Ik tilde de zak met boodschappen weer op en liep snel de keuken in. Maar die zag er nog prima uit. Niet te vies in ieder geval voor een keuken waar in was gekookt. 'Wat heb je gemaakt Pam?' Maar ik zag de ovenschotel al. 'Hoeveel wil je?' vroeg Pam me toen ik ondertussen de boodschappen in de daar voor bestemde kastjes enzovoort had weg gestopt. 'Oh niet zo veel hoor.' Ik liep wat heen en weer. 'En hoe was jullie dag? School?' 'Baan.' Ik keek verbaast van Payton naar Pam. 'Baan?' Pam overhandigde me het bordje. 'Alsjeblieft.' Dat zei me al genoeg. 'Wat heb je gedaan? Ik bedoel je moet wel wat heel ergs gedaan hebben want Mrs Greenwall is een redelijke vrouw.' Pam keek van me weg en ging aan de keuken tafel zitten. Ik wist echt niet meer baantjes zo waar ik Pam misschien kon helpen. En we hadden het nu al krap. Met zijn drieën in een huis. Gelukkig had Payton haar co-schappen nog maar dat was op dit moment alles. Uiteindelijk liet ik het maar zo en wendde me tot Payton. 'We hebben echt een renovatie nodig voor dit huis. Ik werd bijna geraakt door onze kroonluchter vanmiddag. Het zal wel duur worden maar anders moeten we verhuizen. En ik denk dat dat nog duurder is.' Ik nam een hap. Okay dit was nog best lekker voor wat ik verwacht had.

Payton

Ik klapte mijn aantekeningenschrift dicht en stopte het in mijn tas, samen met de pen waarmee ik net dingen had opgeschreven. Ik hees de tas over mijn schouder en ik liep de collegezaal uit. 'Payton. Wacht eventjes!' hoorde ik iemand roepen en ik keek om. 'Rose.' zei ik met een glimlach en een meisje met wilde, rode krullen kwam op me aflopen. Toen ze bij me was liepen we samen verder. 'Moet jij nog naar het ziekenhuis vandaag?' vroeg ze terwijl ze lipgloss uit haar tas haalde en haar lippen roze begon te maken. 'Nee. Ik ben vrij vanavond. Dat is lang geleden..' zei ik. Rose keek me een beetje jaloers aan. 'Ik heb alweer nachtdienst. Alweer! De spoedeisende hulp is echt vermoeiend.' zei ze met een zucht en ze veegde een krul uit haar gezicht. 'Ach, het komt vast wel goed. De spoed is wel interessant. Je zult je vast niet vervelen.' zei ik met een glimlachje. De spoed was mijn favoriete afdeling geweest, maar dat co-schap was nu voorbij. Ik liep nu mee op dermatologie, en dat vond ik een stuk minder interessant. 'Maar goed. Ik ga maar eens, ik wil nog wel eten voor ik allemaal ambulance sirenes hoor. Morgen hebben we geen college toch?' zei ze. Ik schudde even mijn hoofd. 'Nee, want morgen is het zaterdag Rose. En op zaterdag hebben we meestal geen school.' zei ik met een grijns. Ze sloeg even tegen haar hoofd. 'Oh ja! Is ook zo! Nou, ik zie je dan ehm.. Een volgende keer wel weer. Doei!' zei ze en ze liep naar de rode Citroën die op het midden van de parkeerplaats stond. Ik glimlachte nog even terwijl ik doorliep naar mijn eigen zwarte cabriolet. Ik stapte in en draaide het sleuteltje om. Zo. Op naar huis. Ik duwde mijn bril een beetje hoger op mijn neus en reed achteruit en daarna de parkeerplaats af. De tocht naar huis was niet leuk. Het verkeer was druk en ik had trek. Ik had vandaag nog niets gegeten en het was ondertussen toch al wel avond geworden. Mijn maag knorde ongeduldig toen ik de auto parkeerde. Phoenix' auto was weg. Dat was ook wel te verwachten. Ik stapte uit en liep naar de deur. Ik zag tegen de muur van het huis een fiets staan en mijn gezicht betrok even. Ik was bijna vergeten dat ze hier nu ook woonde.. Ik zette toch maar een opgewekt gezicht op en liep naar de deur die ik openduwde, hij was niet op slot. Ik keek in de spiegel toen ik erlangs liep. Mijn zwarte haren zaten in een rommelige knot en ik had mijn bril nog op. Mijn ogen stonden vermoeid. Ik kwam langs de woonkamer en zag Pam's oranje haar boven de bank uitkomen. Een ogenblik later keken haar nieuwsgierige groene ogen me aan. 'Hi.' zei ze met een verveelde blik. 'Waar is Phoenix?' vroeg ik, zonder haar verder nog te begroeten. 'Enchanted. Zoals gewoonlijk.' zei Pam met een bijna onverstaanbare stem. Nu pas zag ik dat er een lolly stokje tussen haar tanden uitstak. Ik zei verder niks en liep door naar de keuken. Ik zag dat Pam me volgde, en ik werd er niet bepaald gelukkiger van. Phoenix was er niet. Dat betekende dat er geen normaal eten zou zijn. Ik kon niet koken. Ik zuchtte even en haalde een hand door mijn haar. 'Ik ehm.. Heb gekookt.' hoorde ik Pam toen zeggen. Ik draaide me verwonderd om. 'Jij? Heb jij gekookt?' zei ik verbaasd. Er verscheen een verontwaardigde gloed over Pam's gezicht. 'Ik weet dat je denkt dat ik niks kan, maar ik heb een tijd op mezelf gewoond en daar heb ik ook gegeten.' zei ze kattig en ik keek naar de ovenschotel die op het aanrecht stond. Het zag er best eetbaar uit. Toen bedacht ik me opeens iets. 'Had jij niet een baantje?' vroeg ik aan mijn zusje. Ik zag hoe ze een beetje ongemakkelijk wegkeek. 'Hoeveel wil je?' vroeg ze, mijn vraag ontwijkend terwijl ze een bord pakte en de ovenschotel er begon op te scheppen. Ik zuchtte even. Ze was alweer ontslagen..

Phoenix

Ik liep heen en weer door het huis. Onder de kroonluchter die toch gevaarlijk piepte. Ik negeerde het. Ik was net langs Enchanted geweest en ik kon die bouwvakker nog horen. 'Alles komt goed mevrouwtje.' Het had me eerst geïrriteerd, alleen al op de manier waarop hij sprak. En ik mocht niet eens in mijn eigen club kijken als ze de boel aan het verbouwen waren. Waarschijnlijk liep ik ook kei hard in de weg maar het was wel mijn toekomst dat daar omgebouwd werd. Ik keek op mijn horloge. Dit was twee uur geleden. Ik had de was gedaan. Ik had de keuken helemaal schoon gemaakt ook al was die al schoon en nu stond ik hier. Iedereen was weg. De kroonluchter piepte nog harder en ik ging er snel onder weg. Ik liet me op de stoel vallen in de woonkamer en trok mijn knieën op. Een ding kon ik van op aan iedereen was vanavond laat thuis. Payton was naar school. Pam op haar nieuwe baan. Het zou vast goed komen ik wist dat ze dit kon. Ik had immers de baan voor haar uit gekozen. BAM! Ik keek geschrokken om en veegde het haar uit mijn gezicht. Daar lag de kroonluchter. Met al die mooie glazen hangers er aan. Oh wat nu. Als ik een nieuwe zou kunnen vinden hoe kregen we het dan er aan. We waren alle drie niet zo handig met ladders, boormachines en dat soort dingen. Ik bedacht dat we het er vanavond wel over konden hebben. We hadden nog een stel kleine lampjes in de hal staan dus de kroonluchter werd niet vaak gebruikt maar dan nog. Ik stond zuchtend op om de bezem te gaan halen en al die dingen bij elkaar te vegen en wat op te ruimen. Waarom leek ik nou net een huisvrouw. Ik was nog maar 22. Misschien moest ik straks wat gaan winkelen of zo. Gezellig..en alleen. Ik was de laatste tijd veelte druk bezig met mijn club dat ik al mijn vriendinnen wat had verwaarloosd en ik had ook geen echt vriendje of zo. Ik zou straks etalage shoppen. Dat hield in alleen maar kijken en dan zo naar Enchanted. Gewoon om te kijken. Want ja alles kwam toch wel goed. Behalve met het feit dat ik me verveelde. En alleen al gestrest raakte als ik aan Enchanted dacht. Ik hoopte dat het zo'n goeie club zou worden. 'Auw.' Ik was zo in gedachten verzonken dat ik niet door had dat ik een scherf verkeerd had vast gepakt. Ik ruimde de boel sneller op. Schoof/tilde de kroonluchter aan de kant. Ruimde het glas op en ging opzoek in de keuken naar een pleister wat niet al te moeilijk was. Ik wist immers in de keuken altijd perfect mijn weg te vinden. Toen ging ik naar boven om mijn haar nog een keer te borstelen, want met deze lengte zat het vaak in de knoop, en een warmere trui aan te trekken die ook op zich wel vies mocht worden. Stel dat, dat gebeurde bij Enchanted. Ik liep naar beneden. Trok mijn lange zwarte jas aan en sloot af. Ik liep naar mijn mooie landrover. Echt een totaal tegenover gestelde auto wat je voor mij zou verwachten en ging maar eens het centrum in.

Pam

Ik had een baantje. Alweer. De zoveelste deze maand. Maar deze keer zag ik het zitten. Phoenix had deze baan voor me geregeld. Mijn collega's waren leuk en aardig en ze zouden me waarschijnlijk niet boos maken. En ze hadden niets tegen mijn haar. Mrs. Greenwall leek erg aardig. Ik had er vertrouwen in. Het zou me lukken. Ik zou Phoenix niet teleurstellen. Ik had deze keer een baantje in een restaurant. Ik was verantwoordelijk voor de nagerechten. En de afwas, al wilde ik daar niet al teveel over na denken. Ik vond de toetjes leuker. Veel leuker. Vandaag was mijn eerste werkdag. Vol goede moed begon ik. Ik begon een paar minuten bij de afwas. Hier moest ik me doorheen slaan. Ik kreeg er geld voor. Ik had het geld nodig. Ja. Ik had het nodig. En deze baan was prima. Ik kon dit prima aan. Uiteindelijk kreeg ik mijn eerste echte werk. Ik moest een sorbet maken. Dat kon ik wel! Een simpele sorbet. Dat was prima. Prima te doen. Ik ging aan het werk en het resultaat was prima. Ik was tevreden. Ha. Payton zou eens moeten weten. Ik kon dit aan. Ik kon wel werken. Ik had wel een toekomst. Ik kon best wel mijn best doen. Ik keek even naar de slagroom bus die voor me stond. En ik keek snel weer weg. Nee.. Dat was ongepast.. Dat was iets dat ik niet kon maken.. Ik hield van slagroom. Het was zo wit en fluffig. En zo zoet. Slagroom leek op een soort van wolk. Ik hield van vliegen en wolken. En ik hield van slagroom. Mijn ogen schoten willekeurig weer naar de bus. Ik liep snel door en begon weer af te wassen. Ik was nu ondertussen twee uren aan het werk en ik had weer verschillende nagerechten moeten maken. Ik likte even langs mijn lippen toen de brownie richting het restaurant ging. Ik moest iets eten. Ik had nog nauwelijks iets gehad vandaag. Het zag er allemaal zo lekker uit. De slagroombus. Hij stond er nog steeds. Ik kon er niets aan doen. Mijn Ik kon mijn ogen nu niet meer afwenden. Ik stak mijn hand uit en voor ik het wist had ik hem weer in mijn handen. Ik moest dit niet doen.. Het was niet verstandig.. Maar wel heel lekker. Ik haalde diep adem en spoot toen een beetje slagroom op mijn vinger. Ik stopte het voorzichtig in mijn mond. Hmm. Heerlijk zoet. Mijn maag maakte een tevreden geluidje. Een beetje meer kon geen kwaad. Voor ik het wist was ik al een kwartier bezig met slagroom eten. Hmm. Lekker. Slagroom. Op dat moment kwam er iemand door de deuropening die het vertrek van de nagerechten scheidde van de rest van de keuken. Mrs Greenwall. Ik staarde haar overdonderd aan en ik werd me opeens ontzettend bewust van de slagroom die om mijn gezicht zat. Ik zag hoe ze een paar keer met haar ogen knipperde. 'Heb je.. Die slagroom..' Haar ogen vlogen van mijn vingers naar mijn gezicht. 'Onhygiënisch. ONHYGIËNISCH! Als ik ergens een hekel aan heb dan is het als er geen hygiëne wordt nagestreefd in mijn keuken!' zei ze en ik zag hoe ze naar me keek. Ik was hier nog maar net nieuw. En de enige reden dat ik hier eigenlijk was, was omdat Phoenix me deze baan had bezorgd. Ik kon de volgende woorden al in mijn hoofd horen, voordat ze echt waren uitgesproken. 'Je bent ontslagen! Ga! Nu!' zei Mrs Greenwall. Ze keek me met een opgetrokken neus aan terwijl ik mijn schort van me afgooide en naar de deur liep. Ik mompelde een paar verwensingen toen ik langs haar heenliep. Toen ik eenmaal buiten stond baalde ik wel van mezelf. Maar ik kon er nu niets meer aan veranderen. De slagroom was tenminste wel lekker geweest.

Introductie: Phoenix Halliwell, Tom Mckingly, Mike Cheng

Voornaam: Phoenix
Achternaam: Halliwell
Leeftijd: 22
Geboortedatum: 24 Augustus
Uiterlijk: Bruinrood haar in laagjes dat met het uiterste puntje tot net boven haar kont zit. Een rechte pony. Grote bruine ogen in amandel vorm. Lange wimpers. Lichte sproetjes op haar jukbeenderen. Niet echt bepaald groot. Een nogal witte huid. Dit komt ook omdat ze dus wat donkerder haar heeft.
Powers: Time freezing en later blow up
Interesses: Koken, muziek, kleding, jongens.
Extra: Phoenix speelt gitaar en kan zingen en met de combinaties van muziek en het toch wel een regeltype zijn heeft ze dan ook een eigen club gekocht. Deze moet ze nog helemaal renoveren en daar is ze dan ook elke dag druk mee bezig. Ze kan namelijk niet thuis zitten terwijl er in haar club wordt getimmerd. Misschien loopt ze daar zelfs ook meer in de weg. Haar club naam weet ze al en dat wordt Enchanted en ze kan niet wachten tot het af is want ze wil dat het een te gekke club wordt. Ook wil ze later nog een restaurant maar ze weet niet of dat, dat er ooit van komt daarom houdt ze het maar bij koken voor de familie. Ze woont met haar oudere zus in een grote roze villa. Ze heeft een oudere zus Payton en een jongere zus Pam.Phoenix is echt een hele lieve jonge vrouw en ze is echt een goed luisterend oor en helpt graag als het nodig is. Ze slaat meestal zichzelf over. Ze is best gelukkig en is daarom niet zo blij met het heksen gedoe.

Voornaam: Tom
Achternaam: Mckingly
Leeftijd: 26
Geboortedatum: 30 Maart
Uiterlijk: Donkerblond lang haar. Wat meestal heel warrig zit. Groene ogen. Gewone normale huidskleur en normale lengte voor een man. Hij heeft geen pony of iets in die trant.
Interesses: Lezen, tv kijken, zijn werk.
Extra: Tom is agent. En krijgt daarom veel te maken met de dames. Want hij wordt altijd op hun zaken gestuurd nadat hij er met een te maken heeft gekregen. `Hij is dus niet zomaar agent maar rechercheur. Ondanks dat hij dus nog vrij jong is. Hij komt oorspronkelijk uit New York en is een echte stadse maar hij kan zijn weg wel vinden in San Francisco. Tom wil het liefst alle mensen beschermen. Dit lukt natuurlijk niet altijd. Wat dat betreft is hij soms een watje als hij een beschermeling kwijt raakt of niet op tijd een schietpartij kan stoppen.
Tom woont in een klein flatje. Hij heeft een kat. Nana. En daar houdt hij heel veel van. Want ja hij is single.

Voornaam: Mike
Achternaam: Cheng
Leeftijd: 24
Geboortedatum: 31 Oktober
Uiterlijk: Nou een beetje zo'n 'yellow' huidskleur. Hij heeft zwart haar dat niet heel lang is of zo gewoon een beetje normale jongenslengte. En een schuine pony. Hij heeft niet echt van die hele spleetogen maar ze zijn niet helemaal open. En heel donkerbruin zodat je zijn pupil niet meer echt kan onderscheiden van zijn iris.
Demonuiterlijk: In ieder geval veranderd zijn mooie gebit in van die kleine demonische tandjes die ook wat gelig zijn terwijl hij normaal een mooie glimlach heeft. Zijn huidskleur wordt extremely white en hij krijgt van die zwarte strepen over zijn gezicht. Zijn ogen worden donker echt geen oogwit, iris of pupil meer te zien. En zijn ogen zijn donker omlijnt. Zijn haar blijft ongeveer hetzelfde maar iets langer. Waardoor het in ieder geval niet meer in hetzelfde model zit. Zijn oren worden wat puntiger en zijn vingernagels scherper.
Powers: Electric balls, schemeren, Het oproepen van Athemes, extra sterk (niet super).
Interesses: Heeft ie niet echt..nog niet.
Extra: Mike heeft altijd zo'n beetje in de onderwereld geleefd. Hij is half demonisch. En heeft daarom nog gevoelens maar die onderdrukt hij want die heeft hij niet nodig als hij immers in de onderwereld leeft. Hij is een upper demon en wordt achter de Charmed Ones aangestuurd. Hij moet te zien infiltreren en ze om te brengen. uiteindelijk wordt hij verliefd op een van de heksen en wil hij ze niet uit elkaar halen. Dan leert hij het leven boven ook kennen. Wat hem ook doet veranderen.

Introductie: Payton Halliwell, Pam Halliwell, Will Tyler

Voornaam: Payton

Achternaam: Halliwell

Leeftijd: 24

Geboortedatum: 16 December

Uiterlijk: Payton heeft lang, zwart haar en grote, heldere, bruine ogen. Haar huid is licht en ze heeft een moedervlek op haar wang. Ook heeft ze een zwarte bril die ze vaak op heeft als ze aan het leren is. Ze heeft een gemiddelde lengte.

Powers: Telekinesis en later Astral Projection

Interesses: Vooral studeren, en ze is erg carrière gericht. Toch vind ze shoppen en jongens ook heeeel interessant.

Extra: Payton heeft gymnasium gedaan en studeert nu al zes jaar Geneeskunde. Ze zit in het laatste jaar van haar basisopleiding en moet ook al co-schappen lopen. Ze is heel erg gericht op haar studie en die gaat ook voor de meeste dingen. Ze zit vaak dagen op haar kamer met haar neus in de boeken. Ze heeft ook geen bijbaantje, maar verdient wel een beetje geld met haar co-schappen zodat ze het huis nog een beetje kunnen onderhouden. Ze is de oudste van de drie en voelt zich sterk verantwoordelijk voor haar jongere zusjes. Ze kan niet zo goed opschieten met Pam. Ze vindt dat Pam zich onverantwoordelijk gedraagt en dat ze op deze leeftijd wel wat verstandiger zou moeten zijn. Toch houdt ze stiekem wel van haar zusje, al vindt ze dat nog wel eens lastig om toe te geven.

Voornaam: Pamela

Achternaam: Halliwell

Leeftijd: 20

Geboortedatum: 21 Maart

Uiterlijk: Haar haren komen tot haar schouders en ze heeft ze in verschillende tinten oranje geverfd. Haar pony is een lichtere kleur en is eerder geel. De rest is donker oranje. De onderkant is weer eerder wit. Ook loopt het allemaal nog een beetje door elkaar heen. Ze valt door haar kapsel erg op. Ze heeft haar haren zo vaak geverfd, dat ze eigenlijk niet meer goed weet welke kleur het nu echt heeft. Ze heeft een hartvormig gezicht en helder groene ogen. Haar huid is een beetje bleek en ze heeft een paar sproetjes rond haar neus. Ze is kleiner dan gemiddeld. Ze gebruikt nogal veel make-up.

Powers: Premonition. Later krijgt ze ook Levitation en Empathic Power.

Interesses: Eigenlijk is Pam geïnteresseerd in alles wat zich van de samenleving afzet. Ze gaat veel uit en heeft vaak een ander vriendje. Ze is een beetje een rebel.

Extra: Pamela wordt altijd Pam genoemd. Ze heeft het nogal moeilijk met zichzelf omdat haar moeder is overleden bij haar geboorte. Ze heeft nog altijd het idee dat zij hun moeder van haar zusjes heeft afgenomen, en praat dus ook liever niet over haar. Ze is een half jaar geleden van huis weggelopen om bij haar vriendje te gaan wonen. Dit ging met de nodige ruzies met Payton. Uiteindelijk ging het uit en stond Pam op straat. Ze durfde alleen niet terug te gaan naar het huis, en bleef op straat rondzwerfen. Ze zocht steeds opnieuw baantjes, maar kon die niet goed vasthouden. Phoenix vond haar op een dag op straat rondzwerven en kreeg haar zover dat ze weer in het huis kwam wonen. Pam zoekt nog steeds naar baantjes, maar woont nu wel weer in het huis.

Voornaam: William

Achternaam: Tyler

Leeftijd: 209

Geboortedatum: 12 Juli

Uiterlijk: Will heeft warrig, bruin haar wat toch tamelijk lang is. Zijn ogen zijn blauw en doordringend. Hij is lang en best wel gespierd. Ook is hij best wel lang. Hij heeft schattige kuiltjes in zijn wangen als hij lacht.

Powers: Hij is een Whitlighter en heeft alle krachten die daarbij komen kijken.

Interesses: Hij is best geïnteresseerd in de aardse dingen zoals TV kijken en wandelen. Maar toch houdt hij zich meer bezig met het Whitelighter gedoe en is hij erg beroeps gericht.

Extra: William is overleden in 1897, toen hij 25 jaar was. Hij werkt op een van de schepen in die tijd en hij is achter iemand aangedoken die overboord viel. De persoon werd hierdoor gered, maar zelf was hij hierdoor zo verzwakt dat hij toch verdronk. Hij kwam alleen terug als Whitlighter, omdat hij zo'n onzelfzuchtige daad had verricht. Hij komt als klusjesman bij de Halliwell's werken. Hij wil alles strikt zakelijk houden, maar toch lukt dat minder goed dan dat hij gehoopt had. Will komt uit Groot Brittantië, en heeft dan ook een Brits accent.