Tom

Uiteindelijk na langs het mortuarium langs te zijn geweest ging ik snel met Rider mijn motor halen. Vervolgens naar huis. Douchen. Opnieuw in dat stijve pak en dan maar op de ouderwetse manier getuigen zoeken namelijk langs de buren. Rider nam het ene huis en ging die kant van de weg langs en ik nam de overburen en die kant van de straat. De vrouw tegenover vertelde me dat deze jonge vrouw rond eind twintig niet vaak buiten kwam en al helemaal niet naar buurtfeestjes ging en dat ze daarom ook niet zo geliefd was. Wat ik raar vond. Als je er niet bent hoe kunnen mensen je dan niet aardig vinden maar ik nam gewoon de aantekeningen en gaf mijn eigen mening er niet aan. Ik bedankte haar en liep het huis uit. Zo die vrouw was wel van mijn leeftijd geweest maar toen we haar in het mortuarium zagen leek ze er uit te zien alsof het niet raar was dat ze was overleden ondanks het feit dat ze was vermoord. Maar zo ging ik verder en ik kreeg een beetje het zelfde antwoord. Ze zonderde zich af. Hoewel sommige mensen vertelden dat ze wel aardig was en dat ze zich vooral inzette voor goede doelen en de kinderen hielp met oversteken en dat soort dingen. Uiteindelijk liep ik de trap op van een van de wat oudere huizen in deze straat. Het leek me een geweldig huis om van binnen te bekijken. Eens wat anders dan mijn kleine lelijke apartementje. Het was een mooi ouderwets ding dus en toen ik aanbelde bekeek ik geïnteresseerd het glas-in-lood raam. Als ik me goed herinner stond dit ding er al toen ik hier nog woonde. Jaren geleden. Nou ja jaren. Ik had hier een jaar gestudeerd? Toen ben ik over gestapt naar de school in New York. Dat kon zo geregeld worden en die school stond beter aangegeven. Allemaal geregeld dus. En opzich had ik San Francisco niet echt gemist. Niet dat ik het erg vond om terug te zijn New York was gewoon niet te vergelijken met San Francisco. Er werd maar niet open gedaan. Maar toen ik net nog een keer op de bel had gedrukt hoorde ik een licht geïrriteerde stem. 'Jaja!' Nou wie weet kwam ik niet gelegen. Als ik maar niets kreeg van iemand in een handdoek of zo. Was ook zo ongemakkelijk. Een jonge vrouw opende de deur en haar gezicht kwam me bekend voor. Maar opeens begon er een lampje te branden. Een heel duidelijk beeld van deze vrouw van jaren geleden verscheen voor me. 'Payton Halliwell?'

Pam

Ik zorgde snel dat mijn haar in model zat ik gooide wat make-up op mijn gezicht. Ik deed een broek aan met een paar gaten erin en een T-shirt dat maar over een schouder hing. Een paar afgetrapte Vans maakten alles compleet. Ik wilde naar buiten, de stad in. Als we dan toch krachten hadden gekregen, dan wilde ik dat wel eens gaan uitvinden. "Zo, Phee. Ik ben klaar." zei ik toen ik beneden was aangekomen. "Oh. Ja. Laten we gaan dan." zei Phoenix. Ze ging even met haar ogen langs mijn outfit maar zei er verder niks over. We liepen samen naar buiten, naar Phoenix landrover. Ik begon haar tegen beter weten in te vertellen over Melinda Warren. Over welke krachten ze had gehad en alles wat er in The Book Of Shadows had gestaan. Phoenix antwoordde niet terwijl ik aan het vertellen was. Ik wist zelf ook wel dat ze dit helemaal niet wilde horen. "De drie krachten die ze had waren Telekineses, Time Freezing en Premonition. En als er drie vrouwen geboren zouden worden met die krachten, zouden ze heel erg krachtig zijn. En ze zouden The Charmed Ones zijn." besloot ik mijn verhaal. Op dat moment reden we de parkeerplaats van Enchanted op. "Goed. We zijn er." zei Phoenix compleet overbodig. Ik zuchtte even en ik stapte uit de auto. Het gebouw zag er nog een beetje donker en kil uit, maar dat zou vast wel goed komen. "Wow. Het ziet er echt al goed uit!" zei ik enthousiast toen we binnen waren gekomen. Phoenix glunderde. "Ik weet het! Ze is bijna klaar!" Ze leek helemaal in haar nopjes met wat ze zag. Ik liep naar het podium en ging erop zitten. Vanaf daar had ik zicht over alles wat er gebeurde in de club. Phoenix ging naast me zitten. "Mooi hè?" zei ze met een zelfvoldane zucht. Ik knikte. De bouwvakkers waren al bezig en waren een neon bord met 'Enchanted' aan het ophangen. Phoenix keek er nogal dromerig naar. Opeens liep er een bouwvakker tegen de later aan waar de andere bouwvakker op stond om het bord op te hangen. De ladder wiebelde en de bouwvakker en het bord vielen. Phoenix slaakte een gil en stak haar handen op. Het volgende moment was erg raar. Alles hing stil. De bouwvakker hing stil in de lucht en het bord was ook bewegingloos. Niemand bewoog meer. Ik keek met open mond toe.

Phoenix

Ik was nog steeds ontzettend moe. En dan ook nog dat gedoe met dat we plots heksen zouden zijn. Het klonk niet logisch. Het was ook niet logisch. Het bestond helemaal niet. Payton had helemaal gelijk. Het was gewoon onzin. Een versje dat een van onze voorouders had gemaakt in de middeleeuwen omdat mensen toen in hekserij geloofden. Onzin dus. Ik nam een hap van mijn toast en vervolgens een slok koffie. Ik stond op. Pam keek me hoopvol aan. 'Ik geloof er ook niet zo in hoor.' mompelde ik maar. 'Maar het Ouija bord bewoog ook uit zichzelf je hebt het zelf gezien.' Hier had ik natuurlijk geen weerwoord op maar dan nog. Geesten bijvoorbeeld en hekserij was heel wat anders. Met dat ik dat tegen mezelf zei twijfelde ik er wel heel erg aan. 'Pam ik heb hier nu even geen tijd voor. Leg dat boek maar weg.' En Pam sjokte vervolgens de keuken uit. Ik had spijt dat ik niet zo enthousiast kon zijn als haar maar ik vond het maar niks. Ik wilde er liever ook niet echt iets mee te maken hebben. Ik nam nog een slok van mijn koffie en stond opnieuw op en liep naar de telefoon die aan de keukenmuur hing. Ik zou die klusjesman maar eens bellen. Ik keek op de klok. Half negen. Dan moesten ze toch open zijn? Ik toetste het nummer in dat ik gisteren nog had opgezocht en wachtte tot de telefoon over ging. Het leek wel aardig lang te duren. 'San Francisco Bay ect.' 'Goedemorgen met Phoenix Halliwell.' En zo regelde ik de klusjesman. Hij zou vanmiddag langs komen. Dat kwam mooi uit want dan kon ik nu nog even snel langs Enchanted. 'Nou ik ga even langs Enchanted.' 'Oh oh oh! Mag ik mee?' Ik keek haar verbaast aan. 'Wat? Ik wil het ook wel eens zien!' 'Goed goed maar schiet wel op ik wil nu weg eigenlijk.' Ze had haar pyjama immers nog aan. 'Goed ik ga heel snel!' en Pam stoof de trap op terwijl ik beneden bleef wachten. Ik pakte mijn bord en kopje en die van Payton en ging maar even afwassen.

Payton

Ik was de volgende dag al vroeg wakker. Ik had vandaag geen school, en zelfs geen coschappen, maar ik was toch van plan naar de bibliotheek te gaan. Het zou niet heel erg lang meer duren voordat de tentamens begonnen en ik wilde goed voorbereid zijn. Ik stond in de keuken een stuk toast met boter te besmeren, toen Phoenix binnenkwam. "Goedemorgen." zei ze. Haar ogen stonden nog erg slaperig. "Toast?" vroeg ik terwijl ik nog een boterham in de broodrooster stopte. Phoenix knikte slaperig en ging op de keukentafel zitten. "Lekker geslapen?" vroeg ik terwijl ik haar een stuk toast met jam overhandigde. "Nee. Eerlijk gezegd niet. Ik heb misschien even geslapen, maar na twaalven werd ik wakker en kon ik niet meer in slaap komen." zei Phoenix. Ik fronste mijn wenkbrauwen even. "Ik werd ook net na twaalven wakker.." mompelde ik. "Oh eindelijk! Jullie zijn wakker!" riep opeens een stem vanuit de deuropening. Ik keek om en zag Pam in de deuropening staan. "En dat zegt mevrouwtje ik-kom-normaal-gesproken-niet-voor-elven-mijn-bed-uit." mompelde ik. "Luister. Ik ben gister op zolder geweest." zei Pam. Nu pas zag ik dat ze een groot en dik boek in haar handen had. "Je bent op zolder geweest? Maar we konden die deur met geen mogelijkheid open krijgen.." zei Phoenix verbaasd. "Ja. De deur ging opeens open. Maar daar gaat het niet om! Ik vond dit boek en toen heb ik een spreuk voor gelezen en-" "Wacht. Je hebt wat gedaan?" Ik trok een wenkbrauw op. "Ik heb een spreuk voorgelezen." zei Pam ongeduldig. "Pam! Wat is dat voor boek!" zei Phoenix. Ze was opgestaan en stond nu naast de keukentafel. "Jongens! Luister nou! In dat boek staat dat we heksen zijn!" zei Pam. Er was geen touw aan vast te knopen. "Pam. Geef dat boek eens hier." zei ik en ik pakte het boek uit haar handen en legde het op het aanrecht. Phoenix kwam naast me staan en ik sloeg het boek open. Ik begon de tekst op de eerste pagina vluchtig door te lezen. "Dit is hekserij." mompelde ik. "En dat heb je hardop voorgelezen?" vroeg Phoenix aan Pam. Haar gezicht stond niet zo vrolijk. "Nou.. Ja.. Ik dacht dat het niet zoveel kwaad kon. Maar er staat in dat onze overoveroveroveroveroverovergrootmoeder ofzoiets Melinda Warren heette. En zij was een heks en had drie krachten-" "Pam. Stop. Dit is gewoon een oud boek met een paar rijmpjes erin. Hekserij bestaat niet." zei ik en ik klapte het boek demonstratief dicht. "Zo. Er is niks veranderd. We zijn niet opeens heksen geworden doordat Pam een rijmpje voor las uit een oud boek. Dat is gewoon belachelijk." zei ik en ik liep de keuken uit. "Ik ga naar de bibliotheek. Ik zie jullie vanmiddag wel weer."

Tom

'Nana.' katten wie had die beesten uit gevonden dacht ik toen Nana met haar ruwe tong als schuurpapier over mijn wang ging. 'Moet je?' Het was vast midden in de nacht. Ik opende een oog en moest even kort beseffen wat ik hoorde. Ik schoot overeind en hoorde Nana boos naar me blazen. 'Sorry.' Ik gooide de dekens van me af en zocht naar mijn telefoon die hier ergens moest liggen. 'Verdomme! Verdomme!' Waar had ik dat ding gisteren heen gegooid. 'Gevonden!' Hij lag dus tussen de kussens van de bank. 'McKingly?' 'Tom, Flynn hier.' 'Ah Rider.' 'Noodgeval Tom in Golden Gate Avenue.' Ik was ondertussen al bezig mijn broek onhandig aan te trekken terwijl ik de telefoon tussen mijn oor en schouder had geklemd. Ik zou wel douchen als ik thuis kwam. 'Aha. Dan kom ik daar zo snel mogelijk heen.' Ik kon nu toch niet te veel informatie opvragen. Die zou ik hem zo wel vragen. Flynn was mijn partner. Uiteindelijk gooide ik de telefoon op bed samen met mijn t-shirt, waste mijn gezicht in de badkamer. Trok een schoon overhemd aan. Mijn jas. En pakte nog snel een ontbijtdrank ding dat in mijn koelkast stond. Ik was bijna mijn appartement uitgelopen toen Nana luid begon te protesteren. Ik sloeg de deur weer dicht draaide me om verving haar eten en drinken en gaf haar een kus. 'Ben zo terug.' En ik haastte me vervolgens wel de deur uit om die trappen af te lopen terwijl ik mijn helm op deed en vast maakte. Beneden in de garage van het appartementen complex stond mijn zwarte kawaski. Ik gooide mijn been over het zadel en ging zitten, startte dat ding en reed snel richting die Golden Gate Avenue. Het was vroeg en dat was een ding dat me tegen zat. Betekende file. Veel getoeter en lawaai. Nou ja dat was ik wel gewend van New York. Vandaar dat ik mijn motor rijbewijs ook had gehaald. Dan kon ik overal mooi tussendoor. Uiteindelijk wat een hele poos leek zag ik dat de straat was afgesloten waar ik kwam. Ik parkeerde dat ding zo ver mogelijk naar de linten toe. Stapte af, gooide mijn helm onder het zadel en sloot dat ding af. Ik haalde mijn badge uit mijn borstzak, liet die zien en stapte vervolgens netjes onder het lint door. 'Daar ben je.' hoorde ik niet veel later. 'File.' mompelde ik. En we liepen het huis in. Toen ik rond keek was het eerste wat me weer op viel de geur. Het rook er naar verbrand hout, lavendel. En toen ik de kamer in kwam waar het lichaam had gelegen zag ik een altaar. Alweer. We liepen weer naar buiten. Ik wilde het heksen idee niet weer ophalen. Flynn werd daar nooit zo blij van en hij vond het onzin. We reden samen in zijn auto naar het mortuarium om het lichaam te bekijken. Ik haalde het doek van haar hoofd. 'Zeg ik dacht dat je zei dat ze mijn leeftijd was maar ik wil me niet heel beledigd voelen maar deze vrouw lijkt wel zestig. 'Niks over dat heksen gedoe Tommie.' Maar ook Flynn was verbaast.

Pam

Ik wachtte een paar minuten toen Phoenix naar boven was gelopen en stond toen op. Ik ging zien wat er op zolder was, of mijn zussen dat nou leuk vonden of niet. Ik liep eerst naar mijn kamer toe en deed mijn pyjama aan. Daar wachtte ik nog een paar minuten. Ik wilde niet dat Phoenix en Payton wakker zouden worden. Ik liep zachtjes de zoldertrap op en bleef voor de deur staan. "Oké geheim. Ik ga je nu ontrafelen, of je dat nou leuk vind of niet." zei ik zachtjes en ik legde mijn hand op de deurkruk. Ik duwde hem naar beneden en leunde vol spanning tegen de deur. Er zat geen beweging in. Ik fronste mijn wenkbrauwen en duwde nog een keer harder tegen de deur. "Ga toch open, stom ding!" siste ik en ik probeerde zo goed mogelijk de deur open te krijgen. Na een paar minuten zuchtte ik diep en draaide ik me om. "Jammer hoor." mompelde ik en ik begon de trap weer af te lopen. Plotseling hoorde ik een zacht en onheilspellend gekraak achter me en draaide ik me langzaam om. De deur was open gezwaaid. "Oké. Goedkope horrorfilm dit." mompelde ik en ik bleef even staan. Het was natuurlijk ontzettend dom om nu de zolder op te gaan. Toch won mijn nieuwsgierigheid het van mijn verstand en begon ik naar de open deur te lopen. Ik duwde hem verder open en kreeg verschillende spinnenwebben in mijn gezicht. Ik veegde ze weg en liep de zolder op. Het was er een enorme rotzooi. Er stonden oude meubels en allemaal dozen. Oude schilderijen, lampenkappen en een leger aan spinnen maakten het helemaal compleet. Het licht van de maan scheen door het raam, precies op een oude kist. Mijn blik werd er naartoe getrokken en ik liep er langzaam heen. De kist ging gemakkelijk open toen ik het probeerde en het enige dat erin lag was een oud, groot en vooral dik boek. Ik pakte het eruit en ging op een andere kist zitten. Ik legde het boek op mijn schoot en veegde er een beetje overheen. 'The Book Of Shadows' stond erop geschreven. Ik vond dit best vermakelijk en ik klapte het boek voorzichtig open. Ik was bang dat het elk moment uit elkaar kon vallen, want het zag er ongelofelijk oud uit. De pagina's waren erg rijk versierd. Er stonden woorden op de eerste pagina. Het leek wel een spreuk.

'Hear now the words of the witches, the secrets we hid in the night

The oldest of gods are invoked here, the great work of magic is sought

In this night and in this hour, I call upon the ancient power

Bring the power to we sisters three

We want the power, give us the power.'

Ik had de spreuk zachtjes voorgelezen. Het was heel raar, want nu ik klaar was voelde ik een raar gevoel door mijn lichaam stromen. Alsof er plotseling iets was veranderd. Iets vreemds was gebeurd. Ik sloeg de bladzijde om en begon te lezen. Het boek interesseerde me. Het was erg spannend, maar aan de andere kant toch ook heel vertrouwd. Ik bleef de hele nacht lezen.