Phoenix

Ik zat met grote ogen naar de stilstaande mensen te kijken. Dat bord dat half in de lucht hing. De man die bijna viel. 'We weten niet hoe lang dit duurt dus schiet op!' Pam sprong van het podium af en trok me mee. 'We moeten je neonbord toch redden of niet dan!' Ik knikte. Dit was een grapje. Maar dat kon niet. En het moest Pam geweest zijn want ik kan dit nooit doen. Ik keek toe hoe mijn zusje de ladder recht zette. Er vliegensvlug op klom om het bord vast te houden. 'Kom achter me staan en grijp die man vast!' commandeerde ze. Iets wat ik nu inderdaad nodig had. Maar een ding was zeker. Dit mocht Payton niet weten. Nog niet tenminste. Ik klom achter Pam aan op dat trapje en voelde een tinteling in mijn vingers. Alsof het een start seintje was. Vlug greep ik die man vast en trok hem terug de ladder op toen alles weer begon te bewegen. 'Maar goed dat we achter je stonden he.' Pam grinnikte. Ze hield dat ding goed en toen die bouwvakker weer op de ladder stond ging ik er maar voorzichtig van af. Ik ging weer op het podium zitten tot ik opeens de deur in de gaten kreeg. Die stond open. Ik stond weer op om die kant te lopen toen de deur verder open ging en er wel een heel aantrekkelijke jonge man te voorschijn kwam. Voor ik iets kon zeggen stormde Pam op hem af. 'Gesloten zaak hier tenzij je een bouwvakker bent maar ik wil je wel rond leiden als je hier nog nooit bent geweest.' Mijn mond stond nog open van verbazing. 'Pam, dit is onze klusjesman. Ik heb hem hier gevraagd omdat ik waarschijnlijk hier zou zijn.' 'Oooh. Dan nog.' Stond ze nou obvious te flirten met de klusjesman? Okay nou moest ik zeggen dat hij er ook ontzettend goed uit zag maar dan nog! Ik duwde Pam wat aan de kant. 'Phoenix Halliwell.' En ik stak netjes mijn hand uit. Ik merkte pas toen ik mijn hand zag dat ik nog wat trilde. 'Ik ben Pam.' Ze moest echt op gaan houden. Ik draaide me naar haar om. 'Haal jij wat drinken voor de hard werkende mensen hier.' 'Maar-' 'Dankjewel.' Blijkbaar was ze niet zo blij met mijn idee dus ze liep wat geïrriteerd weg. 'Het is hier nog een rommeltje en ik heb nog niet zoveel meubilair maar er is een bank.' mompelde ik. Dan kon ik hem vertellen wat er wel niet allemaal aan de hand was met het huis voor we die kant op zouden gaan. Wat was zijn naam ook alweer? Ik had niet goed opgelet doordat mijn hand zo trilde en Pam, oh ja William.

William

Mijn lichaam nam weer vaste vorm aan na het orben en ik keek naar het gebouw dat gemaakt was van grijze bakstenen. Een trap die naar beneden liep leidde naar een deur waar een neon bord hing. Het bord gaf nog geen licht, maar je kon de letters op het bord al wel lezen. 'Enchanted'. Dus dit was de club van mijn nieuwe protegées. De Halliwell's. Ik haalde even een hand door mijn haar. Ik had vanmiddag een afspraak als 'klusjesman', maar nu was ik alvast aan het rond kijken in het nieuwe gebied. Ik was nog niet vaak in San Francisco geweest en daarom was het wel nodig om de omgeving een beetje te verkennen. De Halliwell's waren erg bekend en hadden ook wel wat speciale behandeling nodig. De Charmed Ones. Het was een hele eer om de Whitelighter van de Charmed Ones te mogen zijn. Kennelijk hadden ze vannacht hun krachten opnieuw ontvangen en dat betekende dat ze zo snel mogelijk ondersteuning moesten krijgen. Er waren genoeg demons en warlocks die maar al te graag de Charmed Ones te grazen wilden nemen. Ik keek even naar het horloge met de bruine leren band om mijn pols. Twee uur. Het was tijd om naar binnen te gaan. Ik liep naar de trap, met mijn gereedschapskistje in mijn hand. Ik zorgde dat de banden van mijn tuinbroek goed zaten en duwde tegen de grote, zware deur.

Tom

Hoe zou ik haar ooit kunnen vergeten? Payton Halliwell. Zes jaar geleden. Wauw. Ze was me meteen opgevallen op school, want je zag niet veel meisjes met zulk mooi natuurlijk zwart haar en dat had me aan haar aangetrokken plus dat ze iets mysterieus had. Haar bleke huid en niet te vergeten de moedervlek. Ik schudde lichtelijk mijn hoofd. Ik keek over mijn schouder. Ik zag Flynn nergens daarbij hoe kon hij weten dat ik koffie zat te drinken en niet gewoon haar overhoorde. 'In ruil voor mijn zakelijke vragen dan.' Payton glimlachte en deed een stap aan de kant en toen kon ik dat huis van de binnenkant bekijken. De kroonluchter in de hoek viel me op. Dat ding hoorde toch in de lucht? Ik besloot het maar niet te noemen. Ze ging voor naar de keuken denk ik en ik stond daar tegen dat kookeiland aangeleund. 'Zo bijna klaar en al happily married?' Indicatie he en smooth. 'Ik woon met mijn zussen.' Oh goed. Gelukkig hield ik mijn mond. 'Heb je het al gehoord? Of gemerkt dat de straat is afgesloten iets verderop?' Ze keek me vragend aan dus ik nam dat maar aan voor een nee. Mooi gesprek aan de koffietafel in de vroege ochtend. Maar zo was ik nou eenmaal ik was rechercheur. 'Golden Gate Avenue. Er is een moord gepleegd. We gaan ouderwets de buren door. Weet jij iets over de vrouw die wat is het vijf huizen verderop woont? Dat hoekhuis?' Dezelfde informatie. Ze was zelfs niet op Phoenix haar buurtfeest geweest, Phoenix zal dan wel de zus zijn..of zusje, was Payton niet de oudste? En dat ze jong was of er in ieder geval jong uit zag. Ha nu niet meer dacht ik zo. Ik pakte de koffie aan. Wat moest ik tegen haar zeggen. Ik was nog steeds even verbaast om haar hier zo te zien. Ik was hier nu al ha al euh.. was ik hier een half jaar. Nee iets langer. Als ik onthouden had wanneer Nana geboren was wist ik het zeker. Want zo lang was ik hier. Ze was nog jong dat was een ding dat zeker was en geen jaar. Ik was een man ik hield dat soort dingen niet bij. 'Hoe lang ben je terug?' Alsof ze mijn gedachten kon lezen. 'En waarom hier?' 'Pf euh. ik denk half jaar, driekwart jaar dat ik terug ben. New York is het niet weet je als rechercheur. Ik wilde hier weer naar terug. Vooral-' Ik wilde het Payton vertellen ondanks dat het haar misschien niks kon schelen. 'Vooral na het ongeluk van mijn ouders. Ik bleef alleen over.' Ik wilde haar reactie zien, waarom weet ik niet maar ik wist dat zij toen ook alles had verloren. Toch. Haar moeder bij haar.. derde zusje? Het was allemaal zo ver weg. En haar vader was al weg ofzo. Was ze niet opgegroeid door haar grootmoeder? Was die er nog? Nu wist ik zeker, dat ik wist hoe zij zich voelde.

Payton

Ik was op weg geweest naar de bibliotheek, toen ik me opeens bedacht dat ik mijn portomonnee vergeten was. Ik keerde dus maar weer om, omdat ik niet graag van huis ging zonder mijn portomonnee. Ik vergat eigenlijk nooit dingen mee te nemen. Het kwam vast door het belachelijke verhaal van Pam. Ze had me een beetje van slag gemaakt, al snapte ik niet helemaal waarom. Na wat files, kwam ik eindelijk weer aan bij het huis. Wat begon vandaag toch fantastisch. Zucht. Ik stapte uit de auto en gooide de deur dicht. Gelukkig waren Phoenix en Pam al niet meer thuis, anders was het allemaal erg awkward geworden. Ik gooide de deur dicht en liep naar de keukentafel, waar mijn portomonnee zou moeten liggen. Dat was alleen niet zo. Ik zuchtte even diep en liep toen naar de woonkamer. Hij zou hier toch ergens moeten liggen.. Behalve als.. Pam.. Nee. Dat zou ze niet doen.. Toch? "Damn it." mompelde ik. Ik haalde een hand door mijn haar, dat ik vandaag los had laten hangen. Waar zou het kunnen zijn? Ik hoorde de bel gaan, toen ik nog eens naar de keuken liep. Ik besloot het even te negeren. Ik moest eerst zoeken. Het had geen pootjes. Het kon niet kwijt zijn. Ik trok uit wanhoop een paar keukenkastjes open en gooide ze toen met een zucht weer dicht. De bel ging nu al voor de derde keer. Wat een opdringerig type zeg. "Jaja!" zei ik geïrriteerd, terwijl ik naar de deur begon te lopen. Wat was vandaag toch een afschuwelijke dag. Ik trok de deur met een geïrriteerd gezicht open, maar was verbaasd door wat ik zag. Een jongeman van een jaar of vijfentwintig met donkerblond haar keek me aan. Wat eigenlijk nog het eerst opviel waren zijn prachtige, groene ogen. Hé.. Wacht.. Ik kende die ogen.. "Payton Halliwell?" zei hij met gefronste wenkbrauwen. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. "Tom? Tom McKingly?" zei ik verbaasd. We waren jaren geleden echt hele goede vrienden geweest. Misschien zelfs wel meer dan dat.. Tom was hier maar een jaar geweest, om te studeren. We hadden elkaar ontmoet op de universiteit, toen ik nog maar een eerstejaars was. We raakten bevriend, en uiteindelijk werden we meer dan vrienden. Maar voordat het echt serieus kon worden, ging hij terug naar New York. Ik was er echt heel erg kapot van geweest, na die tijd. "Jeetje mina! Wat doe jij nou weer hier!" zei ik nog steeds helemaal verbaasd. Tom graaide naar iets in zijn jaszak, en hield het omhoog. Het was een rechercheur's badge. "Puur zakelijke doeleinden eigenlijk." zei hij, met een licht schuldig gezicht. "Wow. Rechercheur. Impressive." zei ik. "En wat doe jij nu dan?" vroeg hij geïnteresseerd. "Ik studeer nog steeds. Ik ben nu bijna klaar." Ik aarzelde even. Er waren zoveel dingen die ik hem nog wilde vragen.. Maar hij was nu aan het werk. Ik kon niet zomaar van hem verwachten dat hij tijd voor me maakte. Ach ja. Waarom zou ik het ook niet gewoon proberen. Ik beet even op mijn lip. "Zeg.. Ehm.. Is er tussen die zakelijke doeleinden misschien tijd voor een kopje koffie?"