Phoenix

Ik zat met grote ogen naar de stilstaande mensen te kijken. Dat bord dat half in de lucht hing. De man die bijna viel. 'We weten niet hoe lang dit duurt dus schiet op!' Pam sprong van het podium af en trok me mee. 'We moeten je neonbord toch redden of niet dan!' Ik knikte. Dit was een grapje. Maar dat kon niet. En het moest Pam geweest zijn want ik kan dit nooit doen. Ik keek toe hoe mijn zusje de ladder recht zette. Er vliegensvlug op klom om het bord vast te houden. 'Kom achter me staan en grijp die man vast!' commandeerde ze. Iets wat ik nu inderdaad nodig had. Maar een ding was zeker. Dit mocht Payton niet weten. Nog niet tenminste. Ik klom achter Pam aan op dat trapje en voelde een tinteling in mijn vingers. Alsof het een start seintje was. Vlug greep ik die man vast en trok hem terug de ladder op toen alles weer begon te bewegen. 'Maar goed dat we achter je stonden he.' Pam grinnikte. Ze hield dat ding goed en toen die bouwvakker weer op de ladder stond ging ik er maar voorzichtig van af. Ik ging weer op het podium zitten tot ik opeens de deur in de gaten kreeg. Die stond open. Ik stond weer op om die kant te lopen toen de deur verder open ging en er wel een heel aantrekkelijke jonge man te voorschijn kwam. Voor ik iets kon zeggen stormde Pam op hem af. 'Gesloten zaak hier tenzij je een bouwvakker bent maar ik wil je wel rond leiden als je hier nog nooit bent geweest.' Mijn mond stond nog open van verbazing. 'Pam, dit is onze klusjesman. Ik heb hem hier gevraagd omdat ik waarschijnlijk hier zou zijn.' 'Oooh. Dan nog.' Stond ze nou obvious te flirten met de klusjesman? Okay nou moest ik zeggen dat hij er ook ontzettend goed uit zag maar dan nog! Ik duwde Pam wat aan de kant. 'Phoenix Halliwell.' En ik stak netjes mijn hand uit. Ik merkte pas toen ik mijn hand zag dat ik nog wat trilde. 'Ik ben Pam.' Ze moest echt op gaan houden. Ik draaide me naar haar om. 'Haal jij wat drinken voor de hard werkende mensen hier.' 'Maar-' 'Dankjewel.' Blijkbaar was ze niet zo blij met mijn idee dus ze liep wat geïrriteerd weg. 'Het is hier nog een rommeltje en ik heb nog niet zoveel meubilair maar er is een bank.' mompelde ik. Dan kon ik hem vertellen wat er wel niet allemaal aan de hand was met het huis voor we die kant op zouden gaan. Wat was zijn naam ook alweer? Ik had niet goed opgelet doordat mijn hand zo trilde en Pam, oh ja William.