Payton

Ik had mijn eten ondertussen op en had mijn bril op het aanrecht gelegd. Ik deed mijn ogen even dicht en trok aan het elastiekje dat mijn haren bij elkaar hield. Het viel in een gladde, zwarte massa over mijn schouders heen. 'Hm. Ik zal kijken wat we nog over hebben, al vrees ik dat het niet zoveel zal zijn. Maar we zullen zien.' zei ik. Ik had zelf ook donders goed door dat het huis opgeknapt moest worden. Het werd bijna levensgevaarlijk. Ik was al een paar keer bijna geëlektrocuteerd door de broodrooster. 'Ik ga er morgen meteen mee bezig. Vrije dag enzo. En nu ga ik naar bed. Ik ben doodop.' 'Bedoel je met naar bed gaan dat je gaat slapen of dat je weer het bed gaat delen met je boeken.' 'Pam!' zei Phoenix geschrokken. Ik keek haar verward aan. 'Pardon?' zei ik terwijl ik mijn wenkbrauwen samentrok. Pam zuchtte even. 'Wat ik bedoel te zeggen is dat je de laatste tijd wel erg veel in die boeken van je zit, Payton. Dat je jezelf er een beetje onder wegcijfert. Je slaapt de laatste tijd nauwelijks, en sorry hoor, maar je ziet er niet uit. Wanneer was de laatste keer dat je zelfs maar mascara hebt aangeraakt?' zei ze. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Hoe durfde ze wel niet! Ze woonde hier nog maar sinds twee dagen. Toch moest ik toegeven dat ze wel een beetje gelijk had. Ik sliep niet veel meer en ik had dan ook grote wallen onder mijn ogen. 'Pam, ik denk dat ik heel goed voor mezelf kan zorgen, dankje.' zei ik kil en ik liep al richting de trap. 'Ik ben niet de enige die het vind hoor! Ik had het er nog met Phoenix over.' 'Pam!' hoorde ik Phoenix weer geschokt zeggen. Ik draaide me om. 'Oh. Is dat zo. Dus jullie praten achter mijn rug om over mij. Wat fijn om dat te weten. Nou, ik ga naar mijn kamer en ik ga SLAPEN. Weltrusten.' Ik draaide me weer om naar de trap en zette een voet op de eerste tree. 'Heb je dit niet nodig?' Weer Pam. Ik wilde dat ze haar mond zou gaan houden. Ik draaide me om en zag dat ze mijn bril vast had. 'Anders kun je niet lezen.' zei ze er met een opgetrokken wenkbrauw bij. Ik liep boos naar haar toe en griste de bril uit haar handen. 'Nou moet je eens goed naar me luisteren, Pamela. Ik weet dat je nu weer in dit huis woont, maar dat betekent niet dat je, je gelijk overal mee moet bemoeien. Phoenix en ik hadden het prima voor je hier kwam. En zo kunnen we dat ook houden. Alleen moet je, je niet gaan bemoeien met de dingen die ik doe. Ik weet prima wat goed voor me is, dankje.' Ik liep met de bril in mijn handen de trap op en ging meteen de badkamer in. Ik draaide deur op slot en staarde kwaad in de spiegel. Ik schrok van het gezicht dat naar me terug keek. Het was een moe en afgetobd gezicht. Een gezicht waar al lichte rimpels in verschenen. Rimpels die me nog nooit waren opgevallen. Ik legde mijn handen op mijn gezicht en voelde hoe droog mijn huid eigenlijk was. Pam had gelijk gehad. Ik was niet goed bezig. Ik draaide vermoeid de deur weer van het slot en liep naar mijn eigen kamer. Ik liet me op het bed vallen. Het was alleen zo moeilijk om naar haar te luisteren.. Ze was zo onverantwoordelijk..