Payton

Ik klapte mijn aantekeningenschrift dicht en stopte het in mijn tas, samen met de pen waarmee ik net dingen had opgeschreven. Ik hees de tas over mijn schouder en ik liep de collegezaal uit. 'Payton. Wacht eventjes!' hoorde ik iemand roepen en ik keek om. 'Rose.' zei ik met een glimlach en een meisje met wilde, rode krullen kwam op me aflopen. Toen ze bij me was liepen we samen verder. 'Moet jij nog naar het ziekenhuis vandaag?' vroeg ze terwijl ze lipgloss uit haar tas haalde en haar lippen roze begon te maken. 'Nee. Ik ben vrij vanavond. Dat is lang geleden..' zei ik. Rose keek me een beetje jaloers aan. 'Ik heb alweer nachtdienst. Alweer! De spoedeisende hulp is echt vermoeiend.' zei ze met een zucht en ze veegde een krul uit haar gezicht. 'Ach, het komt vast wel goed. De spoed is wel interessant. Je zult je vast niet vervelen.' zei ik met een glimlachje. De spoed was mijn favoriete afdeling geweest, maar dat co-schap was nu voorbij. Ik liep nu mee op dermatologie, en dat vond ik een stuk minder interessant. 'Maar goed. Ik ga maar eens, ik wil nog wel eten voor ik allemaal ambulance sirenes hoor. Morgen hebben we geen college toch?' zei ze. Ik schudde even mijn hoofd. 'Nee, want morgen is het zaterdag Rose. En op zaterdag hebben we meestal geen school.' zei ik met een grijns. Ze sloeg even tegen haar hoofd. 'Oh ja! Is ook zo! Nou, ik zie je dan ehm.. Een volgende keer wel weer. Doei!' zei ze en ze liep naar de rode Citroën die op het midden van de parkeerplaats stond. Ik glimlachte nog even terwijl ik doorliep naar mijn eigen zwarte cabriolet. Ik stapte in en draaide het sleuteltje om. Zo. Op naar huis. Ik duwde mijn bril een beetje hoger op mijn neus en reed achteruit en daarna de parkeerplaats af. De tocht naar huis was niet leuk. Het verkeer was druk en ik had trek. Ik had vandaag nog niets gegeten en het was ondertussen toch al wel avond geworden. Mijn maag knorde ongeduldig toen ik de auto parkeerde. Phoenix' auto was weg. Dat was ook wel te verwachten. Ik stapte uit en liep naar de deur. Ik zag tegen de muur van het huis een fiets staan en mijn gezicht betrok even. Ik was bijna vergeten dat ze hier nu ook woonde.. Ik zette toch maar een opgewekt gezicht op en liep naar de deur die ik openduwde, hij was niet op slot. Ik keek in de spiegel toen ik erlangs liep. Mijn zwarte haren zaten in een rommelige knot en ik had mijn bril nog op. Mijn ogen stonden vermoeid. Ik kwam langs de woonkamer en zag Pam's oranje haar boven de bank uitkomen. Een ogenblik later keken haar nieuwsgierige groene ogen me aan. 'Hi.' zei ze met een verveelde blik. 'Waar is Phoenix?' vroeg ik, zonder haar verder nog te begroeten. 'Enchanted. Zoals gewoonlijk.' zei Pam met een bijna onverstaanbare stem. Nu pas zag ik dat er een lolly stokje tussen haar tanden uitstak. Ik zei verder niks en liep door naar de keuken. Ik zag dat Pam me volgde, en ik werd er niet bepaald gelukkiger van. Phoenix was er niet. Dat betekende dat er geen normaal eten zou zijn. Ik kon niet koken. Ik zuchtte even en haalde een hand door mijn haar. 'Ik ehm.. Heb gekookt.' hoorde ik Pam toen zeggen. Ik draaide me verwonderd om. 'Jij? Heb jij gekookt?' zei ik verbaasd. Er verscheen een verontwaardigde gloed over Pam's gezicht. 'Ik weet dat je denkt dat ik niks kan, maar ik heb een tijd op mezelf gewoond en daar heb ik ook gegeten.' zei ze kattig en ik keek naar de ovenschotel die op het aanrecht stond. Het zag er best eetbaar uit. Toen bedacht ik me opeens iets. 'Had jij niet een baantje?' vroeg ik aan mijn zusje. Ik zag hoe ze een beetje ongemakkelijk wegkeek. 'Hoeveel wil je?' vroeg ze, mijn vraag ontwijkend terwijl ze een bord pakte en de ovenschotel er begon op te scheppen. Ik zuchtte even. Ze was alweer ontslagen..