Pam

Ik had een baantje. Alweer. De zoveelste deze maand. Maar deze keer zag ik het zitten. Phoenix had deze baan voor me geregeld. Mijn collega's waren leuk en aardig en ze zouden me waarschijnlijk niet boos maken. En ze hadden niets tegen mijn haar. Mrs. Greenwall leek erg aardig. Ik had er vertrouwen in. Het zou me lukken. Ik zou Phoenix niet teleurstellen. Ik had deze keer een baantje in een restaurant. Ik was verantwoordelijk voor de nagerechten. En de afwas, al wilde ik daar niet al teveel over na denken. Ik vond de toetjes leuker. Veel leuker. Vandaag was mijn eerste werkdag. Vol goede moed begon ik. Ik begon een paar minuten bij de afwas. Hier moest ik me doorheen slaan. Ik kreeg er geld voor. Ik had het geld nodig. Ja. Ik had het nodig. En deze baan was prima. Ik kon dit prima aan. Uiteindelijk kreeg ik mijn eerste echte werk. Ik moest een sorbet maken. Dat kon ik wel! Een simpele sorbet. Dat was prima. Prima te doen. Ik ging aan het werk en het resultaat was prima. Ik was tevreden. Ha. Payton zou eens moeten weten. Ik kon dit aan. Ik kon wel werken. Ik had wel een toekomst. Ik kon best wel mijn best doen. Ik keek even naar de slagroom bus die voor me stond. En ik keek snel weer weg. Nee.. Dat was ongepast.. Dat was iets dat ik niet kon maken.. Ik hield van slagroom. Het was zo wit en fluffig. En zo zoet. Slagroom leek op een soort van wolk. Ik hield van vliegen en wolken. En ik hield van slagroom. Mijn ogen schoten willekeurig weer naar de bus. Ik liep snel door en begon weer af te wassen. Ik was nu ondertussen twee uren aan het werk en ik had weer verschillende nagerechten moeten maken. Ik likte even langs mijn lippen toen de brownie richting het restaurant ging. Ik moest iets eten. Ik had nog nauwelijks iets gehad vandaag. Het zag er allemaal zo lekker uit. De slagroombus. Hij stond er nog steeds. Ik kon er niets aan doen. Mijn Ik kon mijn ogen nu niet meer afwenden. Ik stak mijn hand uit en voor ik het wist had ik hem weer in mijn handen. Ik moest dit niet doen.. Het was niet verstandig.. Maar wel heel lekker. Ik haalde diep adem en spoot toen een beetje slagroom op mijn vinger. Ik stopte het voorzichtig in mijn mond. Hmm. Heerlijk zoet. Mijn maag maakte een tevreden geluidje. Een beetje meer kon geen kwaad. Voor ik het wist was ik al een kwartier bezig met slagroom eten. Hmm. Lekker. Slagroom. Op dat moment kwam er iemand door de deuropening die het vertrek van de nagerechten scheidde van de rest van de keuken. Mrs Greenwall. Ik staarde haar overdonderd aan en ik werd me opeens ontzettend bewust van de slagroom die om mijn gezicht zat. Ik zag hoe ze een paar keer met haar ogen knipperde. 'Heb je.. Die slagroom..' Haar ogen vlogen van mijn vingers naar mijn gezicht. 'Onhygiënisch. ONHYGIËNISCH! Als ik ergens een hekel aan heb dan is het als er geen hygiëne wordt nagestreefd in mijn keuken!' zei ze en ik zag hoe ze naar me keek. Ik was hier nog maar net nieuw. En de enige reden dat ik hier eigenlijk was, was omdat Phoenix me deze baan had bezorgd. Ik kon de volgende woorden al in mijn hoofd horen, voordat ze echt waren uitgesproken. 'Je bent ontslagen! Ga! Nu!' zei Mrs Greenwall. Ze keek me met een opgetrokken neus aan terwijl ik mijn schort van me afgooide en naar de deur liep. Ik mompelde een paar verwensingen toen ik langs haar heenliep. Toen ik eenmaal buiten stond baalde ik wel van mezelf. Maar ik kon er nu niets meer aan veranderen. De slagroom was tenminste wel lekker geweest.